Al meer dan twee weken is het Tahrirplein in het hart van hoofdstad Caïro het toneel van manifestaties. Rudi Vranckx was erbij en maakte een reportage in het oog van de storm.
17 januari, aan het Egyptische parlementsgebouw steekt een man zichzelf in brand. Een maand eerder ontketende een gelijkaardige gebeurtenis een revolutie in Tunesië. Ook in Egypte laten de manifestaties niet lang op zich wachten. Eind januari vinden massa’s betogers hun weg naar het Tahrirplein. Ze protesteren tegen president Moebarak en zijn regime.
Wanneer ook voorstanders van Moebarak naar het plein stromen, wordt de situatie helemaal explosief. Er wordt gevochten, met molotovcocktails gegooid en er vallen doden. Rudi Vranckx volgde de situatie op de voet en ging op en rond het plein op zoek naar de verhalen van de revolutie.
Reportage: Rudi Vranckx
Montage: Jan Bické
Camera: Patrick Moons
5 reacties ↓
1 joost // 07-05-2011 om 21:09
Rudi Vranckx zou inderdaad verlof dienen te nemen; hij was ook in Sanaa en Benghazi… Straks sterft de man nog in die bijna oorlogsgebieden. Wat Egypte betreft, steeds had een sultan of sjeik en vroeger nog de farao er absolute macht, men is het er gewoon eigenlijk. Het westen mengt zich best niet met deze wat men noemt Arabische Lente.
2 cp // 13-02-2011 om 20:52
Vrijdagmorgen reed ik met een krop in de keel naar het werk. Mijn gedachten waren bij het Egyptische volk. De avond tevoren zagen wij in het journaal de toespraak van Mubarak waarin hij aankondigde dat hij niet zou aftreden en op post zou blijven tot de volgende verkiezingen in september. Wat een anticlimax!
Zouden alle inspanningen van de Egyptenaren een maat voor niets geweest zijn? Zou het volk dit aanvaarden of zou het land wegglijden in chaos of, erger nog, waren ze op weg naar een burgeroorlog? Zouden terroristen hun kans schoon zien om hier hun crimineel spel te komen spelen? Kun je zo’n volksopstand ontketenen en daarna terug huiswaarts keren, zijn wonden likken en op het oude stramien verder leven? Welke represailles zouden dan volgen?
Al deze gedachten – al dan niet gegrond – gingen door mijn hoofd.
Toen ik ’s avonds de ondergrondse garage uitreed en het radiogeruis, dat normaal gezien moet overgaan in heldere klanken en geluiden eens ik terug in de open lucht ben, bleef aanhouden, kreeg ik het al direct op de heupen. Wat was dat? Storing?
Toen klonk plots de stem van Jens Franssen: ‘Ja, Annelies, zo gaat het hier op het Tahrirplein al de hele tijd sinds Omar Suleiman de boodschap bracht dat Mubarak vetrokken is! Een echt feestgedruis is losgebarsten!’
Wat? Hij was dan toch weg!? Yes! Een zucht van opluchting …
Een dergelijk gevoel had ik ook toen Paul Bremer een paar jaar terug de melding bracht: ‘Ladies and gentlemen, we got him (Saddam Hoessein)!’
Dagenlang hadden mijn gedachten al regelmatig de sprong naar Irak gemaakt.
Hadden de Irakezen niet hetzelfde kunnen doen? Had men geen 100.000 levens kunnen sparen door hun dictator op deze manier tot aftreden te dwingen? Alhoewel, neen. Daarvoor waren de onderlinge spanningen wellicht al te groot. Waarschijnlijk ongelooflijk naïef om zoiets nog maar te durven denken, maar revoluties en oorlogen analyseren is dan ook niet mijn dagelijkse bezigheid en dus blijf ik met rare vragen zitten.
Hoe de verandering in Egypte nu daadwerkelijk zal ingevuld worden is voorlopig nog afwachten. Let’s keep our fingers crossed and hope for the best. Insjallah!
Het leger belooft een snelle overgang naar een burgerregering. Geruststellende boodschappen worden naar de buurlanden gestuurd – nationale en internationale verdragen zullen worden gerespecteerd. Hopelijk houden ze woord.
Terwijl ik dit schrijf hoor ik dat het parlement ontbonden werd en dat de overgangsperiode maximaal 6 maanden zal duren.
De voorbije dagen heeft het leger toch al zijn menselijke kant getoond.
Ik kan mij zo voorstellen dat in sommige andere landen het leger met hun grote tanks de mensen zouden bedreigd, verjaagd en/of beschoten hebben. Gelukkig hielden de legeroversten het hoofd koel en koos het leger geen partij (of hebben ze een magistraal spelletje poker gespeeld en glansrijk gewonnen?).
De afgelopen 18 dagen heb ik met verwondering deze hele opstand gevolgd.
Wonderlijk vond ik de momenten waarop het geschreeuw en geroep plots verstomde en alle gezichten zich richting Mekka keerden voor het gebedsmoment. Ordelijke rijen biddende mensen. Zelfs in tumultueuze tijden als daar op het Tahrirplein.
Bezorgdheid overviel mij toen ik hoorde hoe journalisten en cameraploegen afgedreigd werden – de spreekwoordelijke luizen in de pels. Als dat maar goed afliep.
De beelden van mannen te paard en op kamelen die het plein bestormden joegen mij ronduit schrik aan. Ik ben bang van paarden.
De sfeer werd almaar grimmiger. Beelden van de witte luxewagen die over het plein scheurde waren hallucinant. Dit was vast en zeker de wagen van een vooraanstaand iemand. Wie anders heeft zo’n wagen in Egypte? Mensen werden door de botsing in de lucht gekatapulteerd! Moorddadig.
Hoopgevend vond ik de berichten over de Kopten die beloofden over hun moslimbroeder te zullen waken tijdens de gebedsmomenten. Dit terwijl er voorheen toch berichten verspreid werden dat de Kopten in Egypte niet al te best behandeld worden. ‘Mubarak beschermde de Christenen in Egypte’, las of hoorde ik ergens. En toch kregen wij in de media (zelfs in
Vranckx: ‘Egyptische Christenen op de vuilnisbelt’) berichten over Christenen die vernederd en vervolgd worden.
Misschien heeft de revolutie ook hier voor een omwenteling gezorgd.
Geërgerd heb ik mij aan diegenen die hun kinderen mee het plein op sleurden. De wereld was niet op zoek naar martelaren. 300 mensen hebben de revolutie met hun leven bekocht en dat zijn er 300 teveel.
Grappig vind ik de berichten dat de Egyptenaren hun eigen rommel opruimen en zelfs de straatstenen terugsteken. Dit zou bij ons ondenkbaar zijn.
Ja, mijnheer de demonstrant, de Egyptians are no savages! Maar dat wisten we al.
Als ik de toch wel grote stenen zie die ze gebruikten als projectielen! Amaai! Krijg dat op uw hoofd!
Ik hoop dat de Egyptenaren nu betere tijden tegemoet gaan. Insjallah!
3 kaat deherdt // 12-02-2011 om 23:02
@Caroline: heeft Rudi na zo’n gevaarlijke expeditie geen recht op een welverdiende vakantie? :¬)
Ik volg u wel: hij is een straffe kerel.
grtjs Kt
4 vincent // 12-02-2011 om 21:54
in die reportage van vanavond wordt ‘forged elections’ vertaald ‘gedwongen verkiezingen’. foutje. vertaler zal ‘forced’ verstaan hebben. heb wel genoten van de reportage hoor.
5 caroline beyls // 11-02-2011 om 13:11
Dag,
Waar is Rudi Vranckx eigenlijk ? Al 2 dagen andere reporters ; we missen hem wel !
Groetjes,
Caroline
Reageer!
Je reactie is welkom indien ze vergezeld gaat van je voornaam, naam en een behoorlijk e-mailadres. Je kunt aan de moderator vragen om enkel je initialen of voornaam te vermelden. Klik hier voor de gebruiksvoorwaarden van onze fora.